ทิ้งขว้างบล็อกไปนาน วันนี้ถือฤกษ์งามยามดีมาอัพซะหน่อย
ก็เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของสาวน้อย A ในตำนาน
เอนทรี่นี้อาจเพ้อเจ้อไปหน่อย ขออภัย

ก่อนอื่นขอตะโกนดังๆ

誕生おめ！！！



ตอนลัคกี้สตาร์ฉายใหม่ๆก็พอได้ยินเสียงร่ำลือ แต่เราก็ยังไม่สนใจ
ท่านมงเอามาเปิดให้ดู เราก็งงๆว่าอนิเมะเชี่ยไรเนี่ย
พอไปอ่านคอลัมน์แนะนำตัวละครของโคนาตะ...ถึงกับตบเข้าฉาด นี่มันกูหนิ!
ไม่เคยเจอตัวละครที่เหมือนตัวเองมากขนาดนี้มาก่อน (โอเค นาร์ซิส ณ จุดนี้)
เราเลยตัดสินใจหามาดู นึกไงไม่รู้ไปโหลดตอน 7 มาก่อน
แล้วก็เจอฉาก gokigenyou เข้าไป
เปรตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต
ตอแหลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล
มันล้อมาริมิเตะของช้าน นั่งขำแทบตาย ถูกใจมาก
ตั้งแต่โมเม้นท์นั้นเราก็ตกหลุมโคนาตะไปโดยปริยาย

ยิ่งดูมันก็ยิ่งเปรตขึ้นๆ มุกก็เลว รู้ตัวอีกทีก็รักมันเข้าซะแล้ว
เป็นความรักแบบ "รักมากนะ แต่กูอยากเหยียบหน้ามึงด้วย" อะไรแบบนั้น
นั่งดูลัคกี้สตาร์ตอนไหนแล้วไม่ด่าไม่ได้ วันไหนไม่ได้ด่าจะนอนไม่หลับ

เราไม่เคยมองว่าโคนาตะน่ารักหรือโมเอะเลย
ไม่ว่ามันทำอะไรก็จะประณามหยามเหยียดตลอด
จนได้มาเจอมันคอสฮารุฮินั่นแหละ
น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกอย่างไม่น่าเชื่อ
ทำให้เราเริ่มมองมันว่าน่ารักขึ้นมามั่ง
แต่ไม่ว่าจะน่ารักแค่ไหน สุดท้ายเราก็ชอบที่ความเปรตนี่แหละ

โคนาตะมีอิทธิพลกับเรามาก หายใจเข้าออกก็มีแต่โคนาตะๆ
ทำให้เราชอบกินช็อคโกโคโรเน่ต์ แกงกะหรี่ไก่ ไปเกะทีไรก็ร้องแต่ชาลาเฮดชาลา เป็นอาทิ
เสียทรัพย์สินเงินทองซื้ออะไรก็ได้ที่มีหน้ามัน ซึมไปนานเมื่ออนิเมะมันจบ
และถึงกับต้องจดจำวันเกิดมันประหนึ่งวันสำคัญกันเลยทีเดียว
อยากฉลองให้ด้วยช็อคโกโคโรเน่ต์ แต่บนดอยไม่มีขาย ก็อดไป orz

สุดท้ายนี้ อยากตะโกนดังๆว่า
こなたは俺の嫁！！！
(แสลงโอตาคุ แปลว่า โคนาตะ ชั้นรักแก)


คอสขำๆ อย่าเอาไรมาก